منتظران حضرت

اللهم عجل لولیک الفرج و العافیه و النصر و اجعلنا من خیر اعوانه و انصاره و المستشهدین بین یدیه

کلام حضرت امیرالمومنین علی (ع)
بسم الله الرحمن الرحیم

فرازهایی گهربار از وصیت‌نامه امام علی علیه السلام

متن زیر وصیت امام علی علیه السلام به فرزندش امام حسن علیه السلام است كه پس از بازگشت از صفین در قریه «حاضرین» نوشت. وصیت و سفارشی كه به همه‌ی فرزندان اسلام و عموم مؤمنان است.

فرزندم این نامه از پدری است كه گرمی آفتاب زندگیش به سردی و غروب می‌نشیند. معترف به مصائب توان سوز روزگار است و سال و ماه و ساعات از او روی بر تافته‌اند و هر دم به مرگ نزدیك می‌شود. پدری كه به پیشامدهای این جهان ناپایدار و بی‌مقدار، سر فرود آورده و در خانه‌ی مردگان سكنی خواهد گزید و فردا به عزم سفری جاودانه از این گیتی كوچ خواهد كرد. چنین پدری به فرزند جوانش ـ كه آرزومند چیزی است كه آنرا نمی‌یابد ـ سخنی می‌گوید، فرزندی كه ـ به هر حال مانند تمام موجودات ـ هلاك خواهد شد و آماج تیرهای بلا و هدف دردها و رنج‌ها و گروگان مصائب سخت روزگار غدّار است، موجودی كه خدنگ‌های زهر‌آگین و تلخ را نشانه است و به اضطرار اسیر چنین ناگواری‌های ناپایدار است. سوداگر سوای فریب و فساد و وامدار مرگ‌ها و نابودی‌ها هم‌پیمان و آمیخته با غم‌ها و قرین و جلیس با محنت‌ها، نشانه‌ی هدف آفت‌ها و شهید هوی و هوس دیگران و سرانجام جانشین مردگان است.

مابقی را درادامه مطالب با کلیک بر روی ادامه مطلب بخوانید

اینك پس از ثنا و ستایش پاك آفریدگار و درود فراوان بر رسول خدا، پسرم تو بدان: من آن هنگام در چیزی كه برایم آشكار گردیده می‌نگرم. چون می‌بینی جهان از من روی می‌گیرد و روزگار با من به سركشی می‌گراید و آخرت از من استقبال می‌كند، احساس می‌كنم كه هر چیز دیگر از یادم می‌رود و جز به كار خویش به چیزی رغبت ندارم. اما لحظه‌ای كه فارغ از دیگران غم خویش می‌خورم، حقیقت در برابرم رخ می‌نماید و جلوه‌گر می‌شود، چنین كیفیتی است كه مرا به كوشش و تلاش وا می‌دارد كه بی‌تردید بازیچه نیست و از آمیختگی به دروغ و ریا، فرسنگ‌ها به دور است. نیك كه می‌نگرم تو را جزیی از خود می‌یابم ـ نه خطا گفتم ـ بلكه تو همه‌ی وجود منی و چنان آمیخته با من هستی كه اگر چیزی به تو روی آورد، درست مانند آنست كه به من روی آورده است. از این‌رو اگر مرگ تو را فراگیرد، چنان است كه مرا گرفته. بدین سبب كار تو مرا در اندوه افكنده، بدانگونه كه كار خودم مرا به غم و افسوس می كشاند. بنابراین وصیت خویش را بر تو نوشتم در حالی كه خواه برای تو بمانم یا بمیرم، از اجرای آن به دست تو، دل قوی دارم و مطمئن هستم.

پسرم تو را به پرهیزگاری و ترس از عقوبت خدا و متابعت و فرمان‌برداری از آفریدگار وصیّت و سفارش می‌كنم. ویرانه‌ی دل را به نور تابناكش آباد گردان، در رشته‌ی مهر با او به بندگی و دل‌سپاری چنگ بزن. زیرا هیچ رشته و پیوندی استوار تو از پیوستگی و هم‌بستگی با ذات لایزال كردگار متعال نیست.

دل به حكمت و موعظه شاد و پاك بگردان و با یاد مرگ در پارسایی بكوش و نرم رفتار و نیك گفتار باش. پیوسته با یقین ایمان خویش را قوی كن و تقدیر مرگ را به خود بقبولان و نفس خود را به اعتراف در ناپایداری دنیا وادار ساز. آلام و آزار و مصائب سخت روزگار را به او بنمایان و زشتی دهر و ناملایمات روزها را نكته به نكته برایش برخوان و او را بترسان.

با دفتر زندگی گذشتگان او را آشنا ساز و حوادث و رویدادهایی را كه بر آنها گذشته است برای او بازگو. نفس خویش را در بارگاه‌های ویران سفر دِه و بگذار آثار آن همه قدرت و عظمت را نیك بنگرد و دریابد كه از كجا تا به كجا رسیده‌اند و چگونه از دوستان جدا شده‌اند و در سراهای تنگ و تاریك مانده‌اند. در این موقع به خویش فكر كن كه دیر یا زود تو نیز همچون یكی از تن‌های تنهای آنها خواهی بود.





طبقه بندی: امام علی(ع)،
[ شنبه 14 مرداد 1391 ] [ 06:54 ب.ظ ] [ منتظران حضرت ] [ نظرات() ]

ساخت وبلاگ در میهن بلاگ

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | اخبار کامپیوتر، فناوری اطلاعات و سلامتی مجله علم و فن | ساخت وبلاگ صوتی صدالاگ | سوال و جواب و پاسخ | رسانه فروردین، تبلیغات اینترنتی، رپرتاژ، بنر، سئو